من همان جا ایستاده بودم لای علف هایی که ناز و کرشمه ی شان را فقط باد می خرید. ایستاده بودم تا ببینی ام تا باورم کنی ، همان طور که هستم. نیامدی ، انگار سال ها بود که آن جا بودم. پرنده ای هم پر نمی زد و ساعت هایمان که کوک شده بودند برای ساعت عاشقی. تو باور نکردی من سال ها قبل زنگ ساعتم را برای چنین روزی آماده کرده بودم. باور نکردی و نیامدی. ایستادم ، سال ها ایستاده بودم انگار. آن قدر ایستادم تا علف ها ، انگشت تعجب به دهان بردند و دیگر نرقصیدند. به احترام عشق و غروری که زیر پای نیامدنت له شد ، ایستادند مانند من. بی حرکت مانند مترسکی که آن سو تر ، به احترام سکوت ، کلاهش را دست باد داده بود. شاید هم برای من ، کلاهش را فرستاده بود تا نشانی باشد برای تو. شاید فراموش کرده بودی کجا ایستاده ام. لای علف هایی که دیگر سبز نبودند. بهارش زیباتر بود اما اکنون که دیگر جامه ی زرد به تن کرده اند. ترسم از این است که پاییز را هم با نیامدنت ، دل نگران به دست زمستان بسپاری. زمستان سرد بود و تو سرما را دوست نداشتی هرگز. می دانی که زمستان را هم ، همان جا می ایستم اما این بار لای لختی های طبیعت که می دانم دماغم را خواهد سوزاند تا ثابت کند برایم که تو نخواهی آمد و من بیهوده ایستاده ام به احترام عشق و باور.

نمی دانم شاید هم قبل تر از من آمده ای و سر زده ای و من نبوده ام. اما نه. من که سال هاست ایستاده ام به احترام عشق. باور می کنی؟ پاهایم دیگر نای ایستادن را هم ندارد اما نخواهم نشست که عشق برای من همیشه ایستاده زنده شد و ایستاده مرد. اگر قرار است بمیرد ، بگذار ایستاده بمیریم. من و عشق همیشه باهم بودیم. تنومند می شد با ایمان به پاکی ات. اما نمی دانم کی و کجا ، تیشه برداشتی و افتادی به جانش. من بد بودم و هستم ، راست می گویی. منی که دوست داشتم درخت عشق را با ایمان و اعتماد سیراب کنم. انتظار زیادی نبود که هر جا خواستی باشی اما شهد ِباور ِ حضور در لحظه لحظه ی ِ زندگی ات را هم در کامم بریزی.

روزها شب شد و شب ها روز ، ریشه ی درخت عشق ، ضعیف و ضعیف تر شد. پیر شد. ناتوان شد. عشقم را بیمار کرد و عشق هم مرا. هر کسی هم که نداند ما خوب می دانیم اکنون برای برگشتنم دیر است. زیرا راه برگشت یادم رفته. فکرم هم مانند پاهایم ناتوان شده اند ، مثل ریشه ی آن درخت همیشه سبز و دوست داشتنی. مثل آن درخت بید تبریزی که هیچ هم باقی نمانده بود از آن همه زیبایی بکر. فکرم خسته است. خسته ی سال های عاشقی. دیگر یادم نمی آید راه بازگشت از کدام سمت بود. پس همین جا خواهم ایستاد. با ریشه های بیمار عشق و عشق بیمارم. همین جا ایستگاه آخر است نه راه رفتن و نه راه بازگشت. درخت دوست داشتنی را در آغوش خواهم کشید و آرام برایش لالایی خواهم خواند تا چشمانش را آرام روی هم بگذارد و چشم هایم را در آرامش ِ آغوشش روی هم بگذارم.

همین جا ایستگاه آخر است. درست همین جا. جایی که متولد شدم ، با عشق زاده شدم و با عشق چشم روی تمام زیبایی های این دنیا خواهم بست. اما می دانم که روزی خواهی آمد لااقل برای زیر خاک بردنم. پس بگذار آخرین خواسته ام را در گوش باد نجوا کنم ، شاید مانند کلاه مترسک به دستت برسد. مرا زیر همین درخت بی جان بید تبریزی خاک کن. شاید وجودم بهانه ای شد برای رویش دوباره ی درخت بید مجنون و عاشق تبریزی.